©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

เธอ : เพ็ก ไปซีรอกชีทเป็นเพื่อนหน่อยดิ
เพ็ก : ไม่!
เธอ :  นะ ๆ แค่นี้เอง
เพ็ก : ม่ายว้อยยย!!
เธอ : ทำไมอ่ะ
เพ็ก : ก็เราจะไปเป็นแฟนอ่ะ ไม่อยากไปเป็นเพื่อน
เธอ : ...

...

..เ

 

.วลา

 

..ผั

 

...น

 

.ผ่

 

..าน

 

.ไ

 

..ป

 

...

กลางดึกคืนวันศุกร์ที่ 13

...

ชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งทำรายงานวิชาอีคอมเมิร์สอยู่อย่างเคร่งเครียด
แสงสว่างจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แสดงให้เห็นถึงความอิดโรยบนใบหน้าของเขา

...
สมเพ็ก ชายผู้รันทดจากการสอบการเงินธุรกิจ สถิติ การจัดการทรัพยากรบุคคล และพฤติกรรมองค์การ  กด พิมพ์ และเลือกตกลง
"ขนาดเพิ่งสอบเสร็จนะเนี่ย เฮ้อ... " เขาถอนหายใจ
ปรินเตอร์เปิดเครื่องโดยอัตโนมัติพร้อมทั้งส่งเสียงครืดคราดอย่างเหนื่อยหน่าย
ปรินเตอร์เครื่องนี้เขาซื้อต่อจากร้านคอมพ์แถวบ้าน  ถึงแม้มันจะมีเสียงดังบ้าง แต่มันก็ดีกว่าไม่มีใช้พิมพ์งานล่ะนะ

เขาเอนหลัง ลุกขึ้นเปลี่ยนแปลงอิริยาบท  เดินตรงไปยังตู้เย็นขนาด 5.5 คิว
...
พรึ่บ!
แสงสว่างทั้งหมดดับมืดลงอย่างฉับพลัน เหลือแต่เพียงเขากับความมืด
"ไฟตก ... เอ๊า! แล้วงานเพ็กเล่าา"
...
ครืดด วี้ ครืด ครืดดด คราดด วี้
เสียงบางอย่างดังแทรกทำลายความเงียบ
จะว่าเป็นเสียงพิมพ์งานก็ไม่ใช่  ไฟดับอยู่ไม่ใช่เรอะ?  เขาคิด
...
มันเงียบไปแล้ว
สมเพ็กกระดกน้ำผลไม้รวดเดียวหมดแก้ว  แต่ไม่รับรู้ถึงรสชาติใดๆ
...
เขาลังเลอยู่ครู่ใหญ่
สิ่งเดียวที่เขายึดถือเสมอมาตลอด 19 ปีของเขา คือ หลีกเลี่ยงสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืน

...
แต่ถ้ามัวแต่ชักช้าอย่างนี้ กว่าจะได้นอนก็เช้าแน่ๆ เขานิ่งคิด
เขาตัดสินใจเดินหันหลังออกจากห้องครัว คว้าไฟฉายบนโต๊ะ สาดแสงไฟไปยังปรินเตอร์
โล่งอก
...
แผ่นงานของเขาแทรกตัวอยู่ระหว่าตัวพิมพ์กับถาดพิมพ์อย่างสงบนิ่ง
มันซ้อนทับเป็นชั้นๆ คงเพราะใส่กระดาษไม่ดีนั่นแหละ
เจ้าเครื่องนั่นฝืนพยายามที่จะพิมพ์ต่อ  แต่กระดาษมันติด  ก็เลยเกิดเสียงประหลาดนั่นตามมา
...
แต่นั้นก็ไม่ได้อธิบายว่า ทำไมปรินเตอร์ถึงยังติด ทั้งๆที่ไฟทุกดวงดับหมด

เขาเปิดฝาด้านบนปรินเตอร์อย่างระมัดระวัง และเอื้อมเข้าไปช้าๆหมายจะดึงกระดาษที่ติดอยู่ออกมา
ทันใดนั้นเอง ปรินเตอร์ก็ตื่นขึ้นราวกับสัตว์ร้าย มัน กระแทกมือของเขาไปทางขวาอย่างรุนแรง
"โอ้ย!" เขาร้อง  มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย
สมเพ็กพยายามดึงมือออกจากเครื่อง  แต่ มัน กลับปฏิเสธอย่างเฉียบขาด
เม็ดเหงื่อผุดพรายจากใบหน้า แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
...
มัน ทำงานอีกครั้ง ขณะที่มือของเขาก็ยังอยู่ในเครื่อง
ครืด  วี้  ครืดดด  วี้  ครืดด
ความเจ็บปวดจากปลายนิ้ว ทำให้เขาตระหนักถึงสัญชาตญานการเอาชีวิตรอด
เร็วเท่าความคิด เมื่อ มัน หยุดชะงักครู่หนึ่ง สมเพ็กดึงมือออกอย่างรวดเร็ว
...
เขาทรุดตัวนั่งลงอยู่กับพื้น  ชาไปทั่วมือขวา และมือนั่นเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีแดงข้น

เจ็บ  เขาบอกตัวเอง  นี่สินะ ที่ใครเคยบอกเอาไว้ว่า ความเจ็บปวด ทำให้รู้ถึง การมีชีวิตอยู่
นี่ ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องไร้สาระพรรค์นี้นะเฟ้ย!
สมองสั่งการให้ออกไปจากที่นี่โดยเร็ว  แต่ร่างกายอันหนักอึ้งไม่ตอบสนองต่อสิ่งใด เหมือนจะยอมรับในชะตากรรมของตน
...
การหายใจเริ่มติดขัด  เขาหอบถี่ๆติดกันหลายครั้ง

...
ไฟติดแล้ว แต่ความหวาดกลัวยังคงอยู่ในจิตใจของเขา
...
ครืดดด วี้ วี้  ครืด  ครืดดด
กระดาษใบสุดท้ายถูกดึงเข้าเครื่อง  มัน เริ่มทำงานอีกครั้ง
...
เมื่อพิมพ์เสร็จ  กระดาษแผ่นนั้นปลิวตกมาข้างหน้าเขา  แม้ตัวอักษรจะเลือนรางแต่พอจับความได้ว่า
...

"ไอ้โง่! เสือกเอามือเข้าไปตอนยังเปิดเครื่องอยู่ มันก็แดกเอาสิวะ

แถมยังทำหมึกสีแดงเลอะเทอะอีกนะแสดดด"

...

...

..

.

ps.1 - แล้วงานอีคอมที่สมเพ็กทำถึงตี2  อ.ไม่มาก็เลยไม่ได้ส่งซะงั้น ...

ps.2 - เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาแบบงงๆ  ฝันว่าตื่นมาแล้วรอบนึง แล้วก็มาตื่นจริงๆอีกที  จนไม่แน่ใจว่าโลกที่เราคิดว่าจริงเนี่ย เป็นแค่ ความฝัน รึเปล่านะ?

ps.3 - ขอบคุณทุกความทรงจำดีๆที่ผ่านเข้ามา ทำให้ 1 ปีที่แล้วเป็นปีที่ดีมากทีเดียว  มาก้าวผ่านปีนี้ไปด้วยกันเถอะนะ "สวัสดีวันใหม่!"

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

เพ็ก : เออ นั่นสิ ... แต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเรามีเธออยู่

เธอ : ทำไมอ่ะ? ไม่เข้าใจ

เพ็ก : ก็เรามีเธอเป็น บ้านของหัวใจ อยู่แล้วไง

เธอ : ...

เธอ : งั้นเดี๋ยวเรากลับห้องก่อนนะ

เพ็ก : อื้อ เดินไปส่งป่าว?

เธอ : ไม่ต้องหรอก แค่นี้เองง

เพ็ก : ห้องน่ะมันใกล้...แต่มันไกลนะจ๊ะ กว่าจะพ้นใจเพ็ก

เธอ : ...